De Sirenen

Sommige boeken lees je.

En sommige boeken trekken je langzaam mee naar een andere wereld.

De sirenen van Emilia Hart behoort voor mij tot die tweede categorie. Een boek waarin de zee niet alleen maar de zee is. Waarin je soms het gevoel krijgt dat er onder het oppervlak meer gebeurt dan je met het blote oog kunt zien. Een boek over vrouwen, zussen, geheimen, kracht en een geschiedenis die zich niet zomaar laat begraven.

En natuurlijk… over sirenen.

Maar niet alleen over de sirenen zoals wij die kennen uit de oude verhalen. Niet alleen de mooie vrouwen met hun verleidelijke stemmen die zeelieden naar de diepte lokken. Emilia Hart geeft het oude verhaal een andere lading. Een donkerder, krachtiger en tegelijkertijd bijna magische betekenis.

Twee tijden, twee verhalen

Het verhaal speelt zich af in twee verschillende tijden.

In 2019 wordt Lucy midden in de nacht wakker. Ze bevindt zich in de kamer van haar ex-geliefde en tot haar grote schrik zitten haar handen om zijn keel. Wat is er gebeurd? Wat heeft haar hier gebracht? Lucy vlucht, geschrokken en verward, naar de kust van New South Wales, naar het huis van haar zus Jess.

Maar Jess is verdwenen.

En terwijl Lucy wacht en probeert te begrijpen wat er aan de hand is, gebeuren er steeds meer vreemde dingen. In het kustplaatsje doen verhalen de ronde. Er verdwijnen mannen. Er wordt een baby achtergelaten. En in de golven lijkt het alsof vrouwenstemmen klinken.

Dan is er het verhaal van Mary en Eliza.

We gaan terug naar het jaar 1800. Twee Ierse vrouwen worden gedwongen om hun land te verlaten en worden naar Australië verscheept. Weg van alles wat ze kennen. Weg van hun vertrouwde omgeving. Op de zee, tijdens de lange en angstaanjagende reis, gebeuren er dingen die ze zelf nauwelijks kunnen begrijpen.

Er verandert iets in hun lichaam.

En misschien ook wel in hun hele bestaan.

Langzaam beginnen de twee verhaallijnen zich met elkaar te verbinden. Heden en verleden raken elkaar. De zee wordt de verbindende kracht. En hoe verder je leest, hoe meer je het gevoel krijgt dat sommige verhalen nooit echt verdwijnen. Ze wachten. Soms jarenlang. Misschien zelfs eeuwenlang. Tot iemand bereid is te luisteren.

Een boek over vrouwen

Wat mij erg aansprak in De sirenen is de manier waarop Emilia Hart schrijft over vrouwen en de bijzondere band die tussen vrouwen kan bestaan. Over de kracht die soms generaties lang wordt doorgegeven. Over vrouwen die hun eigen stem terugvinden, zelfs wanneer die stem hun eerder is afgenomen.

Er zit een mooie gelaagdheid in het boek.

Het gaat over familie, maar ook over vrijheid. Over macht en onmacht. Over wat vrouwen wordt aangedaan, maar ook over wat er in vrouwen verborgen kan zitten. Over de manier waarop de ene generatie iets kan doorgeven aan de volgende, zonder dat die volgende generatie altijd begrijpt waar het vandaan komt.

En dan is er natuurlijk de zee.

De zee die kan troosten.

De zee die geheimen bewaart.

De zee die alles lijkt te weten.

Tijdens het lezen had ik soms het gevoel dat de zee bijna een personage op zichzelf was. Je hoort het ruisen van de golven bijna tussen de regels door. Je voelt de dreiging, maar ook de rust. Het water kan tegelijkertijd prachtig en angstaanjagend zijn.

Misschien is dat ook precies wat dit boek zo bijzonder maakt.

Emilia Hart is een Brits-Australische schrijfster die in Londen woont. Haar debuutroman De Weyward-vrouwen werd een internationale bestseller en verscheen in 26 talen. Ook in dat boek combineert ze historische verhaallijnen met sterke vrouwen en een vleugje magie. 

Met De sirenen laat ze opnieuw zien dat ze graag verhalen schrijft waarin geschiedenis en het bovennatuurlijke elkaar ontmoeten.

Maar het is geen fantasyverhaal waarbij je alleen maar in een verzonnen wereld terechtkomt. Het magische zit juist verweven in een wereld die herkenbaar is. Daardoor ga je je tijdens het lezen soms afvragen: wat als…?

Wat als oude verhalen niet zomaar verhalen zijn?

Wat als legendes ergens hun oorsprong hebben?

Wat als er meer bestaat tussen hemel en aarde, of in dit geval: tussen land en zee, dan wij kunnen verklaren?

Dat zijn de vragen die Emilia Hart bij mij oproept.

Ik moest in het begin even mijn weg vinden in het boek. Was ook het geval met haar debuut roman De Weyward Vrouwen.  De twee tijdlijnen vragen om aandacht en je moet de verschillende personages goed uit elkaar houden. Maar eenmaal onderweg werd ik steeds meer het verhaal ingetrokken.

Vooral de sfeer vond ik bijzonder.

De manier waarop Emilia Hart de zee beschrijft. De geheimzinnigheid. Het gefluister. De spanning die soms langzaam wordt opgebouwd. Het gevoel dat er iets onder de oppervlakte aanwezig is.

En misschien is dat ook wel de kracht van dit boek: je weet niet altijd precies waar je naartoe wordt gebracht, maar je wilt wel verder.

Ik hou van boeken die meer zijn dan alleen een verhaal.

Boeken die je tijdens het lezen laten nadenken.

Over vrouwen. Over vrijheid. Over familie. Over de kracht die mensen soms bezitten zonder dat ze die zelf kennen. En over de verhalen die we elkaar al eeuwenlang vertellen.

De sirenen is zo'n boek.

Een mysterieuze historische roman met een vleugje magie. Een verhaal over twee vrouwen uit een ver verleden en een vrouw in het heden die probeert te begrijpen wat er met haar zus is gebeurd. Twee tijden die steeds dichter naar elkaar toe bewegen.

En natuurlijk de zee.

Die eindeloze zee.

De zee die neemt.

De zee die geeft.

De zee die misschien meer geheimen kent dan wij ooit zullen ontdekken.

De sirenen van Emilia Hart is een boek voor lezers die houden van historische romans, familiegeheimen, sterke vrouwen en een beetje magie. Een verhaal dat je niet alleen leest, maar waarin je je langzaam laat onderdompelen.

En als je na het lezen nog een tijdje anders naar de zee kijkt…

Dan heeft Emilia Hart haar werk goed gedaan.