Jaap de Egel

Jaap de Egel is terug

Het is bijna middernacht.

Ik zit achter in de tuin, onder de veranda. En nee, dat is niet zomaar een veranda. Dit is een veranda zoals een veranda bedoeld is: gezellig. Lichtjes die zachtjes schijnen, een ventilator die voor een aangenaam briesje zorgt, een vloerkleedje,  en een bank waarop ik mij volledig kan terugtrekken uit de wereld.

Ik luister naar een podcast en geniet van de stilte om mij heen. Tot ik plotseling iets zie lopen.

Mijn eerste gedachte: toch geen rat?

Nee, dat kan niet. Niet hier.

In Apeldoorn zijn er natuurlijk wel ratten. Zeker op plekken waar mensen hun afval en zwerfvuil zomaar neergooien. Daar komen ratten op af. Maar hier? Hier heb ik nog nooit zwerfvuil buiten zien liggen. Geen zakken, geen etensresten, geen rommel.

Dus kijk ik nog eens goed.

En dan zie ik hem.

Een egel!

Ik moet meteen aan buurman Harrie denken. Hoe vaak hebben wij het samen niet over onze egel gehad? We hebben hem zelfs gemist. Waar zou hij zijn? Zou hij nog rondlopen? Was hij misschien ergens anders in de tuin?

En nu staat hij daar ineens.

Of misschien is hij helemaal nooit weggeweest. Misschien liep hij al die tijd gewoon zijn eigen nachtelijke rondjes, terwijl ik hem simpelweg niet zag.

Maar hier is hij dan.

Jaap de Egel.

Jaap lijkt overigens totaal niet onder de indruk van mijn aanwezigheid. Geen paniek, geen haast. Hij loopt rustig verder, alsof hij wil zeggen: mens, doe eens normaal, ik woon hier ook.

Ik blijf kijken.

Wat een cadeautje zo laat op de avond. 

Morgen zorg ik voor eten en drinken. Dan weet Jaap meteen dat hij welkom is. Al vraag ik me af of hij daar zelf wel zo over denkt. Misschien woont hij hier al veel langer dan dat ik verblijf en is híj degene die mij welkom heet.

Ik hoop dat Harrie hem snel weer ziet.

Want sommige ontmoetingen zijn te mooi om alleen te beleven.

En dus is hij terug.

Of misschien is hij nooit weggeweest.

Welkom thuis, Jaap. 🦔