Halverwege

Mijn vakantie in Boekel is inmiddels halverwege. Nog anderhalve week, dan word ik weer een jaartje ouder en rijd ik terug naar huis. Terug naar mijn eigen ritme, mijn vertrouwde buurt, de mensen die altijd wel iets te vragen hebben. Een broek die een nieuwe zoom nodig heeft, iets dat gerepareerd moet worden, een gezellig praatje op de galerij of de laatste buurtroddel. Eigenlijk heb ik het stiekem best gemist.

Maar wat begon als drie weken rust, kreeg al in de eerste dagen een heel andere wending.

Het ongeluk van Harrie... Ook al zegt iedereen dat het grotendeels niet mijn schuld was, zo voelt het niet. Mijn hoofd en mijn hart luisteren niet altijd naar de feiten. Dagenlang bleef het zich afspelen alsof ik er opnieuw middenin stond. Slapeloze nachten, telkens weer dat ene moment herbeleven en vooral de gedachte: wat als het veel erger was afgelopen? Gelukkig gaat het goed met Harrie. Dat is uiteindelijk het enige wat écht telt.

Toch zal 5 juli voortaan altijd een datum blijven met een extra herinnering. Sommige dagen nestelen zich voorgoed in je geheugen, zonder dat je daar ooit om hebt gevraagd.

Gelukkig is er ook de tuin. De bloemen trekken zich niets aan van menselijke zorgen. Ze bloeien gewoon. De vogels fluiten alsof er nooit iets is gebeurd. Hier, tussen het groen, vind ik langzaam mijn rust weer terug.

Ondertussen loopt het WK 2026 op zijn einde. Bijna alle wedstrijden heb ik gezien. Bijna, want zelfs een voetballiefhebber moet soms kiezen voor slaap of een beetje gezond verstand. Wie er straks met de beker naar huis gaat? Spanje zou prachtig zijn, Frankrijk vind ik ook prima. Voor één keer ben ik een tevreden supporter, welke van de twee het ook wordt.

Mijn gedachten wandelen ondertussen net zo veel als ikzelf. Soms lijken ze alle kanten op te vliegen. Dan trek ik mijn wandelschoenen aan, loop een rondje, zet een true crime-podcast op en laat de stemmen in mijn oortjes mijn eigen gedachten even overstemmen. Thuis rommel ik wat in huis of in de tuin. Niets moet, alles mag. Misschien is dát wel vakantie.

Nog anderhalve week.

Dan 'vier' ik mijn verjaardag, stap ik weer in de auto en rijd ik naar huis. Naar mijn eigen leven, mijn eigen gewoontes en de mensen die ongemerkt een stukje van mijn dagelijks bestaan zijn geworden.

En voor ik het weet wandel ik, stap voor stap, alweer richting een volgende vakantie.

Want zo gaat het eigenlijk met het leven.

Je kijkt terug, je kijkt vooruit, maar ondertussen gebeurt het allemaal precies daar waar je nu bent.