Onder de Blauwe Ceder

Ik lig onder de Blauwe Ceder. In een luie stoel. Even helemaal niets. Alleen het geritsel van de takken, een zacht briesje en de tijd die lijkt stil te staan.

En dan gebeurt het.

Zonder waarschuwing neemt mijn geheugen mij mee naar Spanje. Ik ben weer een meisje van een jaar of dertien. Mijn vader, moeder, mijn zus en ik zijn op bezoek bij een oom en tante van mijn vader in Canet del Mar. Oom was de broer van mijn opa. Familie, warmte en een huis dat nog altijd een vaste plek heeft in mijn hart.

Na een uitgebreide lunch zochten we verkoeling in de patio. Wat was die prachtig. Overal bloempotten vol kleur, glanzende keramieken tegels, vogeltjes die zacht floten vanuit hun kooitjes aan de muur. Achterin stond een enorme ton om regenwater op te vangen.

In die tijd was dat bijzonder. Regen viel er niet vaak en water was kostbaar. Vooral in de zomer mochten bewoners maar een paar liter leidingwater per dag gebruiken. Genoeg om je te wassen, af te wassen en heel zuinig te douchen. Drinken deed je het niet; daarvoor werden flessen en kannen water gekocht. Mijn oom en tante begrepen al vroeg hoe waardevol iedere druppel was.

Mijn zus en ik lagen languit in die prachtige, rieten ligstoelen van Spaans hout. De warmte, de stilte en het gezang van de vogels deden hun werk. We vielen allebei in slaap.

Mijn vader deed wat hij het liefste deed: fotograferen. Hij legde het moment vast zonder dat wij het beseften. Ik zie die foto's nog altijd haarscherp voor me. Alsof ik ze zo weer kan vasthouden.

Hier lig ik nu, onder de Blauwe Ceder in een heel andere tuin. Toch voelt de afstand tussen toen en nu ineens verrassend klein. Mijn gedachten wandelen moeiteloos terug naar die patio, naar de geur van warme stenen, de bloemen, het zachte gefluit van de vogels en vooral... naar ons gezin.

Compleet.

Gelukkig.

Soms is een herinnering zo levendig dat je haar bijna kunt aanraken. En juist dan besef je hoe kostbaar tijd eigenlijk is. Je kunt niet terug. Niet naar dat meisje van dertien. Niet naar mijn ouders. Niet naar mijn zus zoals zij toen naast mij lag te slapen.

Maar voor heel even mocht ik er weer zijn.

Onder een boom, in alle rust, bracht een herinnering mij terug naar een plek waar liefde vanzelfsprekend was en niemand wist hoe waardevol gewone momenten ooit zouden worden.

Mijn ogen worden vochtig.

Niet alleen van verdriet.

Ook van dankbaarheid.

Want sommige herinneringen vervagen nooit. Ze blijven wonen in je hart, wachtend op een stil moment onder een boom, om je opnieuw even thuis te brengen.