Samen in de Waterleidingduinen
In 2012 liep ik samen met mijn vader door de Amsterdamse Waterleidingduinen. De natuur hing als een zachte deken om ons heen, het geluid van onze voetstappen mengde zich met dat van de wind. Het leek een gewone dag.
Voor mijn blog zocht ik de foto’s op die we toen maakten. Die van mij, maar ook van hem. En nu, ruim dertien jaar later, kijk ik met andere ogen. Ogen die verder kijken dan het beeld dat ooit vertrouwd en gewoon was.
Ik zie de wallen onder zijn ogen. Ik zie hoe hij in een paar maanden tijd ouder was geworden. Ik zie de sporen van het verlies, het gemis dat als een schaduw meeliep sinds mijn moeder er niet meer was. In zijn blik ontdek ik nu iets wat ik toen niet wilde zien: een stille pijn, een leegte die zich niet laat vullen.
En terwijl ik naar die ene foto kijk, die foto waarin hij net even wegkijkt, zijn gezicht zacht, zijn houding klein, vraag ik mij af:
Wat ging er door hem heen?
Wat dacht hij toen ik de foto maakte? Wat voelde hij toen we daar samen liepen, tussen het licht en de bomen, ons verlies en gemis dragend, terwijl de wereld om ons heen gewoon doorging?
Misschien dacht hij aan mijn moeder, dat hij hier graag met haar had willen zijn. Misschien voelde hij haar ontbreken nog scherper in die serene stilte. Misschien was het voor hem troost en pijn tegelijk, daar met mij lopen. Stil. Misschien voelde hij zich even minder alleen. Misschien ook niet. Ik wilde hem helpen helen, terwijl ik ook zocht naar heling.
Ik weet het niet.
En toch… lijkt het alsof ik nu, jaren later, iets in zijn blik begrijp dat ik toen niet kon bevatten.
Het zijn herinneringen die zachter worden met de tijd, maar nooit vervagen. En die foto’s, die simpele beelden van een gewone wandeling, blijken nu kostbare stukjes van een verhaal dat nooit helemaal wordt uitgesproken of afgesloten, maar dat wel gevoeld wordt, diep van binnen.
Een vader, een dochter.
Een wandeling.
Een moment gevangen in licht.
En liefde die blijft, zelfs als alles verandert. En hij er ook niet meer is.
*Papa*
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.