Pas op de plaats maken.

Pas op de plaats.

Soms begrijp je iets pas later. Niet op het moment zelf, niet terwijl het gebeurt, maar pas wanneer de rust terugkeert en je jezelf weer hoort denken. Dat overkwam mij nu.

Ik merkte dat ik iets niet helemaal goed had geïnterpreteerd. Geen drama, geen groot conflict, meer zo’n subtiele verschuiving in gevoel. Jammer, had mij voorgenomen transparant te zijn, denk dat dat verkeerd is gevallen. Ben daar toch niet zo handig in.  Een subtiele verschuiving in gevoel, niet meer dan dat. En tóch raakte het me. Omdat ik voelde: hier zit iets van mij in. Iets ouds misschien. Iets dat ik al langer met me meedraag. Onzekerheid.

Jarenlang was aanpassen mijn tweede natuur. Rekening houden, ruimte laten, mezelf wat kleiner maken zodat het voor een ander prettig bleef. Dat deed ik niet uit zwakte, maar uit liefde. Uit zorg. En ook uit bescherming. Na het verlies van Dick bouwde ik muren, niet om buiten te sluiten, maar om overeind te blijven.

De afgelopen tijd ben ik die muren voorzichtig aan het afbreken. Stap voor stap. Al wandelend, pratend, zwijgend naast anderen. Beweging bracht mij niet alleen fysiek verder, maar ook innerlijk. Ik werd weer voelender. Zachter. Eerlijker naar mezelf. Transparanter. Ontdekte dat transparant zijn beloond wordt met transparantie. Vertrouwen kwam om de hoek kijken, ik wilde vertrouwen, vooruit kijken, durven. 

Juist daarom kwam dit moment binnen. Omdat ik ineens dacht: ik moet nu pas op mijn plaats maken. Heb het verkeerd geïnterpreteerd. 

Pas op de plaats maken betekent voor mij niet hard worden of grenzen trekken met scherpe lijnen. Het betekent voelen wat van mij is, en wat van de ander. Verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen interpretaties, zonder mezelf daarvoor te veroordelen. Mild zijn, maar wel helder. Naar mijzelf en uiteraard de ander. 

Ik mag ruimte innemen. Met mijn leeftijd, mijn geschiedenis, mijn liefde, mijn verlies. Met alles wat mij gevormd heeft tot wie ik nu ben. Ik hoef niets, maar ga wel pas op mijn plaats maken.