Boekel

Boekel, op zijn mooist

Een mooie, zonnige winterdag.

Boekel laat zich van zijn zachtste kant zien. Rustig, gemoedelijk, bijna alsof de tijd hier een fractie langzamer loopt.

Buurman Harrie is blij dat ik er weer ben. En ik ben minstens zo blij hem weer te zien. In de loop der jaren zijn we meer geworden dan buren; we zijn maatjes. Vakantieburen die iets blijvends delen. Vorig jaar was hij ziek, zag het leven even niet meer zo zitten. Ik bezocht hem regelmatig. Gewoon er zijn. Volgens zijn kinderen knapte hij daarvan op. Hij verheugde zich op mijn komst.

Wat dat met mij deed, is nauwelijks in woorden te vatten.

Harrie is 89.  In zijn koektrommeltje een klein autootje, zo’n 45 kilometer per uur, en daarmee toeren we zomers samen door het Boekelse landschap. Saampjes. We lachen wat af. Zijn verhalen zijn levendig, rijk en historisch. Harrie is hier geboren, getogen, zijn hele leven geworteld in Boekel. Ik begrijp volkomen wat hem met deze plek verbindt.

Ook ik kom hier graag. Al lang voordat mijn ex-baas hierheen verhuisde met zijn gezin, kwam ik al in Boekel. Camping Boekelsven ligt op loopafstand, maar eigenlijk is alles hier op loopafstand. Ik wandel overal. Het landschap is mooi en sereen. Het dorp gemoedelijk, de mensen vriendelijk. Mooie wijken, huizen, boerderijen. Alles straalt zorg en netheid uit.

Boekel ademt rust. En verbondenheid.

Net als Harrie. Mijn lieve vakantie buurman waar ik veel van ben gaan houden.