De dag die zich niet laat zwijgen.

Ik had mij voorgenomen zijn geboortedag te laten voor wat hij is.

Gewoon een datum, een bladzijde op de kalender.

Immers, vijfendertig jaar herdenk ik die dag al zonder hem.

Mijn Dick. Vandaag zou hij 70 jaar zijn geworden, maar werd 34.

Dick, de man die diepe wonden in mijn ziel kerfde.

De man die zich in mijn hart heeft vastgezet, onwrikbaar.

De man die ik nog altijd mis.

De man van wie ik hou.

En van wie ik nooit werkelijk loskom, hoe hard ik ook mijn best doe.

Ik wist beter.

Want sommige dagen laten zich niet negeren.

Ze kloppen zacht, dan harder, tot ze binnendringen met tranen en een pijn die zich niet laat sussen.

Vandaag is zo’n dag.

Ik voel de drang om te schreeuwen, om opnieuw vragen te stellen die nooit meer beantwoord worden.

Ik wil hem nog zoveel laten zien.

Onze drie kinderen.

Wat er van hen geworden is.

Twee prachtige kleinkinderen, levens die verder groeien, ondanks alles.

Ik wil hem nog één keer vasthouden.

Zijn geur opsnuiven.

Hem omarmen en fluisteren: alles komt goed, heb vertrouwen.

Maar Dick is er al vijfendertig en een half jaar niet meer.

En ik wandel al die tijd over deze aarde met een pijn die niet verdwijnt,

maar wel leert meebewegen.

Verdriet slijt niet.

Het verandert van vorm.

Liefde blijft.

En herdenken is geen zwakte, maar trouw.

Aan wat was.

Aan wat er niet meer is.

En aan wat, ondanks alles, altijd bij me blijft.