Zesendertig jaar.
15-02-1990 🩷
Een mensenleven, zeggen ze.
En ja, het ís bijzonder. Prachtig ook.
Mijn jongste wordt morgen 36.
Van binnen en van buiten is zij wie ze is: zacht, krachtig, warm.
Maar zij is meer dan alleen zichzelf.
Zij bracht mij terug wat er niet meer was.
Zesendertig jaar geleden kwam zij in mijn leven als een cadeautje.
En dat is ze gebleven.
Niet één dag anders geweest.
Haar leeftijd raakt aan een getal dat al mijn jaren kleurt.
Zesendertig jaar geleden verloor ik haar vader, mijn grote liefde.
Hij werd vierendertig.
Hij bleef vierendertig.
Voor altijd.
En nu is onze dochter zesendertig.
Net zo lang leeft zij, als hij al weg is.
In haar zie ik hem.
In haar lach, haar blik, haar manier van luisteren.
Soms onverwacht, soms pijnlijk herkenbaar en dankbaar.
Alsof hij zich stil heeft verstopt in haar gebaren.
Ze groeide op zonder vader,
maar nooit zonder verhalen.
Ik heb hem levend gehouden in woorden, herinneringen, vele foto's en anekdotes.
Ze kent hem, niet uit nabijheid, maar uit liefde die doorverteld werd.
Zij is mijn jongste van drie.
Maar draagt een grootsheid in zich die niet in volgorde te vangen is.
Mijn Nikki.
Mijn jongste dochter.
Zesendertig jaar leven.
Zesendertig jaar herinnering.
Zesendertig jaar herinneringen die doorgegeven werden.
En telkens als ik haar zie,
vind ik hem een beetje terug.
Je bent zo gewild en er wordt zoveel van je gehouden.
Jij bent het bewijs
dat liefde niet verdwijnt
maar van vorm verandert
Mijn jongste
mijn cadeautje
mijn brug tussen toen en altijd.
**Mama**
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.