Focusflitser en de prijs van vijf seconden.
Op de N307 bij Kampen stond hij vier maanden lang onverstoorbaar langs de weg: de AI-gestuurde focusflitser. Opbrengst? 1,8 miljoen euro, zo lees ik in De Stentor van 18 februari. Een indrukwekkend bedrag.
Het Openbaar Ministerie investeert in opsporing en verkeersveiligheid. En terecht. Want als 250.000 automobilisten in één jaar worden betrapt op bellen of het vasthouden van hun smartphone achter het stuur, 85.000 meer dan het jaar ervoor, dan is er iets grondig mis. Niet met de techniek. Met ons.
De vraag die mij bezighoudt is niet hoeveel zo’n flitser oplevert, maar of zo’n boete werkelijk raakt. Voelt iemand die honderden euro’s moet betalen écht de consequentie? Of is het slechts een financiële tegenvaller die we mopperend incalculeren, om vervolgens toch weer dat schermpje op te lichten bij het volgende piepje?
We kennen de regels. We weten het gevaar. Vijf seconden kijken op je telefoon bij 80 kilometer per uur betekent dat je ruim honderd meter rijdt zonder écht te zien wat er gebeurt. Honderd meter blind vertrouwen op geluk. Honderd meter waarin een kind kan oversteken, een fietser kan uitwijken, een auto plots kan remmen.
En toch doen we het.
Misschien omdat een boete abstract blijft. Geld komt en gaat. Het doet even pijn, maar het leven gaat door. Wat wél onomkeerbaar is, is het verlies van een geliefde. Een kind. Een ouder. Een partner. Een goede vriend. Een buur.
Stel je voor: een automobilist houdt zich keurig aan de wettelijke snelheid. Alles volgens de regels. Maar vijf seconden,slechts vijf, kijkt hij of zij op de smartphone. En ziet daardoor een andere weggebruiker niet. Een klap. Sirenes. Een leven voorgoed veranderd. Of beëindigd.
Zou die bestuurder daarna nog ooit achteloos zijn telefoon oppakken achter het stuur? Zou dat ene bericht dan nog zo belangrijk voelen?
Verkeersveiligheid is geen verdienmodel, maar een gezamenlijke verantwoordelijkheid. Die 1,8 miljoen euro zegt iets over handhaving. Maar die 250.000 overtredingen zeggen iets over ons gedrag. Over onze verslaving aan bereikbaarheid. Over de drang om direct te reageren, alsof de wereld instort wanneer we tien minuten onbereikbaar zijn.
Dat is ze niet.
Laat dat ding stil in je tas. Zet hem op stil. Leg hem buiten handbereik. Parkeer eerst veilig als je wilt kijken. Wacht tot je op je bestemming bent. Het is een simpele keuze.
Een win-winsituatie, inderdaad: jij houdt je geld in je portemonnee voor mooie dingen in het leven. En belangrijker nog,niemand wordt door jouw onoplettendheid doodgereden of invalide gemaakt.
De focusflitser kijkt. Maar belangrijker is dat wij zelf weer leren kijken. Naar de weg. Naar elkaar. Naar wat er werkelijk toe doet.
Veilige Groeten
~Puri~
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.