Het Spaanse van Spanje

Het Spaanse van Spanje, met Cees terug naar huis.

Soms lees ik een boek.

En soms leest een boek míj.

Bij Het Spaanse van Spanje van Cees Nooteboom gebeurde dat laatste.

Ik reisde in gedachten met hem mee. Met de man die ik bewonder. Een prachtige man. Mooi, tot zijn einde. Een einde dat alleen hem meenam, maar zijn woorden hier liet. Zijn denken. Zijn kijken. Zijn liefde voor Spanje, gevangen in zinnen die blijven ademen.

Ik heb drie van zijn boeken in huis. Andere leende ik uit de bieb of kreeg ik van mijn literaire vriendin Lilian te leen. Maar dit boek… dit boek voelt als thuiskomen.

Wanneer ik lees, reis ik terug.

Naar mijn vaderland.

Naar de grond van mijn ouders.

Naar waar mijn leven begon.

Nooteboom beschrijft Spanje niet oppervlakkig. Hij pelt het af. Laag voor laag. Hij kijkt naar dorpen waar de tijd trager loopt, naar stoffige wegen, naar kerken, naar landschappen die zwijgen en toch spreken. Hij begrijpt dat Spanje geen ansichtkaart is. Spanje is melancholie en trots. Stilte en vuur. Geloof en tegenspraak.

En ik voel het.

Ik voel de zon op oude stenen.

Ik hoor de echo van voetstappen op pleinen.

Ik proef herinneringen.

Hij schrijft zoals ik het soms voel maar niet altijd kan zeggen. Zonder opsmuk. Zonder omwegen. Gewoon zoals het is. Liefdevol. Eerlijk. Met ruimte voor twijfel en verwondering.

Wat mij raakt, is zijn eerbied. Hij kijkt niet als toerist. Hij kijkt als zoeker. Als iemand die wil begrijpen. En misschien is dat waarom ik hem zo lief heb. Omdat hij Spanje niet gebruikt, maar bemint.

Door hem kijk ik opnieuw.

Naar het land van mijn ouders.

Naar mijn wortels.

Naar mezelf.

Spanje zit in mijn bloed. In mijn naam. In mijn herinneringen. Maar via zijn woorden krijgt het weer contour. Diepte. Stilte.

Ik lees.

Ik voel.

Ik reis.

En ergens tussen zijn zinnen en mijn herinneringen ontmoeten wij elkaar, Cees en ik. In dat Spaanse van Spanje.

Liefde voor een land.

Liefde voor woorden.

Liefde die blijft.

RIP Cees 🕊️