Lichter dan ik Dido Michielsen
Lichter dan ik
Soms lees ik een boek dat niet alleen een verhaal vertelt, maar een stilte opent.
Lichter dan ik is zo’n boek.
Ik sla de bladzijde om en voel direct: dit is geen roman die je vluchtig leest. Dit is een geschiedenis die in je handen wordt gelegd. Breekbaar. Onuitgesproken. Generaties lang verzwegen.
Het verhaal van Isah, een jonge vrouw in Nederlands-Indië,raakt mij diep. Niet omdat het groots of meeslepend wordt verteld, maar juist omdat het zo ingehouden is. Haar leven speelt zich af in de schaduw. Als njai, als bijvrouw van een Nederlandse man. Ze is onmisbaar, maar niet zichtbaar. Geliefd, maar niet erkend. Aanwezig, maar zonder naam in de geschiedenisboeken.
En terwijl ik lees, denk ik aan vrouwen. Aan moeders. Aan dochters.
Aan alles wat zij dragen zonder dat iemand het ziet.
Isah verliest haar kinderen niet door dood, maar door afstand. Door systemen. Door macht. Door kleur. Wat moet dat doen met een moederhart? Hoeveel moet je inslikken om te kunnen blijven staan? Hoe blijf je zacht in een wereld die je hard behandelt?
Ik lees en voel woede. Maar ook bewondering.
Want Isah breekt niet. Ze buigt. En in dat buigen zit kracht.
Wat mij raakt is de titel. Lichter dan ik.
Wie is lichter? Wie mag lichter zijn?
Gaat het over huidskleur? Over status? Over de last die vrouwen dragen?
Misschien is het ook een vraag aan mij.
Hoeveel dragen wij nog van dit koloniale verleden in ons mee?
In onze namen. In onze familieverhalen. In stiltes aan de eettafel.
Dit boek is geen aanklacht. Het is een herinnering.
Een zachte maar indringende stem die zegt: kijk.
Zie wat er was. Zie wie er niet werden gezien.
En ik, lezer, voel me getuige.
En een beetje verantwoordelijk.
Na het dichtslaan van het boek bleef Isah nog bij mij.
In haar zwijgen.
In haar kracht.
In haar moederliefde.
Sommige vrouwen verdwijnen uit de geschiedenis.
Maar niet uit het hart.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.