Utrecht, verleden blijft ademhalen.

Utrecht met Lilian, zij die alles nog weet

Met Utrecht als decor liepen wij samen.

Maar eigenlijk liepen wij door ons eigen verleden, halve eeuwvriendschap.

Lilian is de enige, buiten mijn kinderen, die mij kende toen mijn ouders nog leefden.

Toen mijn zus er nog was.

Toen mijn grote liefde Dick nog naast mij liep.

Zij kent mijn begin.

Zij stond de dag na de geboorte van mijn kinderen al naast mijn bed.

Geen uitgestelde felicitaties. Geen afstand.

Ze was er.

Zoals ze er altijd was.

In het Volksbuurtmuseum Wijk C zagen we hoe gewone mensen hun leven leefden, generaties lang. Kleine huizen. Grote verhalen.

Ik dacht: herinneringen zijn ook huizen.

Sommige zijn ingestort.

Sommige staan nog fier overeind.

In Museum De Kruidenierswinkel rook ik bijna mijn jeugd. Koffiebonen. Zeep. Snoep in glazen potten.

En ineens besefte ik:

Lilian is mijn levende archief.

De enige met wie ik kan zeggen:

“Weet je nog…?”

En dat ze dan niet hoeft te raden.

Ze wéét het.

Ze was erbij.

Mijn ouders zijn overleden.

Mijn zus is overleden.

Mijn grote liefde Dick is overleden.

Met hen verdwenen stemmen, gebaren, gedeelde herinneringen.

Soms voelt het alsof een deel van mijn verleden alleen nog in mij leeft.

Maar niet alles.

Niet zolang Lilian er is.

Wij dragen samen wat geweest is.

Zij kent de verhalen van mijn moeder.

Ze weet hoe mijn vader keek.

Ze herinnert zich Dick, zijn blik, zijn aanwezigheid.

Dat is een zeldzame rijkdom.

Dat iemand jouw geschiedenis niet uit verhalen kent,maar uit beleven.

We liepen door Utrecht.

Twee vrouwen met een lange weg achter zich.

Zoveel mensen verloren.

Maar elkaar niet.

En dat is misschien wel het grootste geschenk.