Moreel conflict

Moreel conflict.

Luisteren naar het donkere Spanje

Ik luister naar de podcast Dossier Negro.

Waargebeurde delicten. Alles in het Spaans. Alles in Spanje gebeurd.

Mijn Spanje.

Het zijn geen lichte verhalen. Geen zonovergoten pleinen, geen geur van zee, geen tapas onder een zacht geroezemoes. Nee. Dit zijn rauwe vertellingen. Stemmen die feiten uitspreken die je eigenlijk niet wilt horen. Brute daden. Onmenselijke keuzes. Donkere kamers in het huis dat Spanje ook is.

En toch… luister ik.

Niet uit sensatiezucht.

Maar omdat ik mijn taal hoor.

Het Spaans rolt mijn oren binnen als een oude vriend die mij onverwacht omhelst. Woorden die ik jaren niet heb gebruikt, staan op uit hun sluimer. Uitdrukkingen, toonhoogtes, pauzes tussen zinnen, ze voelen als thuiskomen. Ik hoor mijn padre. Ik hoor mijn madre. Ik herken de manier waarop gevoelens worden benoemd, hoe verdriet klinkt in een Spaanse stem, hoe verontwaardiging een andere kleur heeft dan in het Nederlands.

Ik luister aandachtig, alsof ik weer in de schoolbanken zit. Alsof ik Spaanse les volg. Alsof ik iets terughaal wat ik nooit had willen verliezen.

En daar zit mijn morele conflict.

Want wat ik hoor, is donker.

Moorden. Verdwijningen. Wanhoop.

Het Spanje van krantenkoppen. Het Spanje dat ik mij vaag herinner uit oude nieuwsberichten. Sommige zaken weet ik nog. Andere niet, gelukkig maar. Ze zijn heftig, bruut, soms beestachtig.

Maar mag ik alleen het mooie Spanje liefhebben?

De zon.

De geur van sinaasappelbloesem.

De warmte van familie.

De herinneringen die mijn hart draagt.

Of hoor ik ook het verborgene te erkennen?

Zoals ik in Nederland luister naar True Crime. De zaken die hier hebben plaatsgevonden. Ook dat is onderdeel van het land waar ik leef. Ook dat benoem ik. Ook dat hoort bij het geheel.

Spanje is niet alleen mijn nostalgie.

Niet alleen mijn jeugd.

Niet alleen mijn thuisgevoel.

Spanje is ook schaduw.

En misschien is dat juist volwassen liefde:

niet wegkijken van het donkere, maar het erkennen.

Weten dat schoonheid en wreedheid in hetzelfde land bestaan.

Zoals in ieder land. Zoals in ieder mens.

Terwijl ik luister, voel ik geen afkeer van Spanje.

Ik voel verbondenheid.

Zelfs in het donker.

Mijn taal draagt ook pijn.

Mijn herinneringen dragen ook schaduw.

Misschien luister ik daarom.

Omdat ik niet enkel het idyllische wil vasthouden.

Maar het volledige verhaal.

Spanje, met zon en met duisternis.

Met liefde.

Met verlies.

Met waarheid.