Arnhem 7 straatjes

Vandaag liep ik een stadswandeling door de 7 straatjes van Arnhem.  Ik trok door het hart van de stad. Het voelde bijna alsof Arnhem zich speciaal voor mij opnieuw liet zien.

Bij de Eusebiuskerk startte mijn wandeling, indrukwekkend en stil tegelijk. Binnen voelde ik de geschiedenis, maar ook iets van veerkracht. Deze plek heeft zoveel meegemaakt, en toch staat ze er weer, midden in de stad, alsof ze alles heeft overleefd en nog steeds verhalen wil vertellen. 

Met de lift naar boven en daar....

daar boven, in de toren,

waar wind mijn gedachten draagt,

ligt de stad aan mijn voeten

alsof ze even van mij is.

Daken fluisteren verhalen,

de rivier zoekt haar weg,

en ik sta stil tussen alles,

kijkend, voelend, genoeg.

 De 7 straatjes in wandelend, fotograferend, kijkend, zoekend....Smalle straten, verrassende doorkijkjes, gevels waar je normaal zo aan voorbijloopt. Maar nu keek ik. Echt. Art Deco details, oude Amsterdamse invloeden, kleine binnenplaatsen verscholen achter poorten. Plekken waar ik vroeger, toen ik nog in Arnhem woonde, nooit kwam, of wel kwam, maar zonder ze te zien. Als vanzelfsprekend.

Kijken is leuk, zien is geweldig!

Wat me raakte, was de combinatie van oud en nieuw. Nergens voelt het geforceerd. Nieuwbouw staat naast oude panden, soms strak en modern, soms bijna onopvallend ingevoegd. En toch klopt het. Arnhem heeft geen perfecte, opgepoetste binnenstad. Het is een stad met randjes, met geschiedenis, met littekens misschien zelfs, en juist dat geeft haar karakter.

Op de markt voelde ik de levendigheid. Mensen op terrassen, een beetje geroezemoes, de stad die gewoon doorgaat. En overal die cafés. Geen ketens, maar plekken met een eigen sfeer. Bruin, warm, een tikje eigenzinnig. Je stapt er niet zomaar binnen voor een kop koffie, maar voor een moment, de sfeer, het gemoedelijke.

Wat deze wandeling voor mij bijzonder maakte, was niet alleen wat ik zag, maar hoe ik keek. Langzamer. Aandachtiger. Alsof ik Arnhem opnieuw leerde kennen. Of misschien beter gezegd: alsof ik eindelijk zag wat er altijd al was.

Met een hoofd vol indrukken liep ik terug. Soms moet je even stilgezet worden, meegenomen worden, om opnieuw te ontdekken hoe mooi iets eigenlijk is.

Arnhem, ik heb je vandaag weer echt mogen zien, en realiseer mij opnieuw,  ik misje.