De krant staat er vol mee: oorlog, onrust, alles wordt duurder. En tussen die berichten door lees ik dat veel mensen dit jaar kiezen voor vakantie in eigen land. Ik betrap mezelf op een onverwachte gedachte: wat mooi eigenlijk. Heeft deze absurde tijd toch nog iets goeds gebracht.
Ik vraag me al jaren af waarom we massaal de grens over trekken. Waarom we uren in de auto zitten, honderden kilometers rijden, tol betalen, files trotseren, om uiteindelijk twee weken op een strandbedje te liggen dat net zo goed hier had kunnen staan. Ondertussen laten we ons eigen land links liggen.
Want Nederland is prachtig. Dat zie ik steeds weer als ik eropuit trek. De rust van een boswandeling, de uitgestrektheid van het strand, de charme van een dorp waar de tijd lijkt stil te staan. Een stad verkennen met een gids, een museum binnenlopen, zomaar een terras pakken, het is er allemaal, dichtbij en vertrouwd.
Je hoeft echt niet naar de costa’s om van de zon te genieten. Ook hier kun je de hele dag aan het strand liggen. En ja, soms zit het weer tegen. Maar eerlijk is eerlijk: ook in het buitenland regent het weleens of is het bewolkt. Alleen zijn we daar blijkbaar sneller geneigd dat te accepteren.
Misschien is dit het moment van herontdekken. Van zien wat we al die jaren over het hoofd hebben gezien. Geen haast, geen lange ritten, maar gewoon de deur uit en gaan.
Ik hoop stiekem dat dit geen eenmalige keuze is. Dat mensen ontdekken dat Nederland zo gek nog niet is. En dat ze volgend jaar weer zeggen: we blijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.