Het park oordeelt niet, het ontvangt.

Sprengenpark, "Zandgat" herinneringen in beweging.

Het Sprengenpark, door velen ook wel het Zandgat genoemd, is voor mij zoveel meer dan een stukje groen in de stad. Het is een plek met lagen. Lagen van geschiedenis, van mensen, van herinneringen die zich in de loop van de jaren hebben opgebouwd.

Ooit was dit terrein allesbehalve een park. In het gat werd van alles gedumpt: huishoudelijk afval, bouwpuin. Om het geheel te vullen en begaanbaar te maken, werd er zo’n 6.000 kubieke meter griftzand aangevoerd. Het graafwerk dat daarbij hoorde, was werkverschaffing. Werklozen gingen hier aan de slag in opdracht van de Dienst Uitvoering Werken, een tijd waarin werk niet vanzelfsprekend was, maar wel werd gecreëerd.

Rond diezelfde periode verrezen de appartementen en flats die nu als een soort stille wachters om het park heen staan. Monumentaal, met een bouwstijl die mij altijd heeft geraakt. Ik fiets en wandel er bijna dagelijks langs. En iedere keer denk ik weer: hier had ik best willen wonen. Die lijnen, die vormen… het heeft iets tijdloos. Tegelijk zie ik ook wat de jaren hebben gedaan. Zoals zoveel plekken is ook hier de glans wat vervaagd. Het onderhoud laat te wensen over en niet iedereen voelt zich verantwoordelijk om het mooi te houden. Het is sociale huur, en dat zie je.

En toch… het park leeft.

Het is een ontmoetingsplek. Voor jong en oud. Voor hangjongeren en, zoals ik het soms glimlachend noem, hangouderen. Voor mensen die even niets hoeven, die gewoon zitten, kijken, praten of zwijgen. Ook daklozen hebben hun plek gevonden tussen de bankjes en de bomen. Het park oordeelt niet, het ontvangt.

Voor mij persoonlijk is het ook een plek van groei geweest. Om de hoek volgde ik mijn opleiding tot documentaire fotograaf. Het park was vaak mijn decor, mijn oefenterrein. Hier bleef ik kijken. Echt kijken. Naar mensen, naar licht, naar momenten die je niet kunt regisseren. En niet alleen hier, ook bij de torens van de Belastingdienst Apeldoorn, die je op de achtergrond ziet oprijzen, maakte ik menig foto opdracht. Zelfs daar, tussen beton en kantoorramen, vond ik verhalen.

Als ik nu wandel, gaan mijn ogen automatisch die kant op. Het park, de flats, de torens,  het is één geheel geworden in mijn beleving. Een vertrouwd decor van mijn leven hier.

Op 11 juli is het 25 jaar dat ik in Apeldoorn woon. Vijfentwintig jaar van kijken, lopen, vastleggen en herinneren. En telkens weer kom ik hier terug.

Het Sprengenpark. Zandgat, en toch ook een beetje mijn stukje Apeldoorn.