Dick Matena

Dick Matena is op 83-jarige leeftijd overleden in Amsterdam. Een korte alinea maar, bijna achteloos tussen al het andere nieuws. En toch voelde het alsof er iets groots werd afgesloten.

Ik merkte dat ik moest zoeken: Dick Matena… waar ken ik die naam van?

En toen ik zijn tekeningen weer zag, wist ik het meteen. Niet omdat zijn naam zo luid rondzong, maar juist omdat zijn werk zo stil en krachtig aanwezig was. Het soort werk dat je herkent zonder dat je de maker direct kunt noemen. Dat zegt misschien wel alles.

In mijn hoofd maakte ik vanzelf de vergelijking met Dick Bruna. Twee keer Dick, hoe verzin je het. Waar Bruna de eenvoud en helderheid bracht, bracht Matena gelaagdheid en volwassenheid. Hij tilde de strip naar een ander niveau. Geen vluchtige plaatjes alleen, maar verhalen met gewicht, met literatuur erin verweven.

Ik lees dat hij zich niet beperkte tot één wereld. Hij werkte samen met schrijvers, gaf hun woorden een tweede leven in beeld. Boeken werden strips, literatuur werd zichtbaar. Alsof hij een brug sloeg tussen lezen en kijken. Daar ligt voor mij zijn ware nalatenschap: hij maakte de strip volwassen, zonder de ziel ervan te verliezen.

Wat mij raakt, is hoe onopvallend hij blijkbaar bleef. Een bibliotheek vol werk, samenwerkingen met grote namen, en toch moest ik even graven in mijn geheugen. Misschien is dat wel de aard van sommige kunstenaars. Ze staan niet op de voorgrond, maar hun werk leeft overal om je heen. Stil, maar onmiskenbaar.

Ik stel me voor hoe zijn tekeningen straks blijven bestaan. In boekenkasten, in handen van lezers, misschien ergens op een vergeten plank waar iemand ineens weer een bladzijde openslaat en denkt: wat is dit mooi gemaakt… wie heeft dit getekend?

Dan komt zijn naam weer naar boven.

Dick Matena.

1943 – 2026

En ineens voelt dat korte stukje in de krant niet meer genoeg. Daarom schrijf ik dit. Omdat sommige kunstenaars meer woorden verdienen. Omdat hun werk, hoe stil ook, blijft spreken.