Ik zit op de bank en kijk naar The Great British Sewing Bee. Een programma waar mijn hart altijd een sprongetje van maakt. De stoffen, de creativiteit, de verhalen van de kandidaten… het geeft me energie. Ideeën. Zin om zelf weer achter de naaimachine te kruipen, zoals ik dat al zoveel jaren met liefde doe.
Ik heb zoveel genaaid in mijn leven. Voor mijn kinderen, later voor mijn schoondochter, en nu ook voor mijn kleinkinderen. Elk steekje met aandacht, elk kledingstuk, tas met een stukje van mij erin verweven. Naaien is voor mij nooit zomaar iets geweest, het is zorgen, geven, creëren. Liefde in stof.
Dan komt de opdracht.
“Maak dat wat je vroeger als kind had willen worden.”
Ik voel iets in mij stilvallen.
De één droomde van zanger worden, de ander van astronaut, imker, brandweerman etc. Fantasieën die tot leven komen in stof en draad. Ik druk op pauze. Staar naar het scherm. En ineens… is daar die vraag.
Wat wilde ík eigenlijk worden?
Het blijft stil in mijn hoofd.
Ik denk. En denk nog eens. Maar er komt niets. Geen beeld, geen herinnering, geen kinderlijke droom die ooit groot voelde. Alleen leegte. En dan voel ik het prikken achter mijn ogen. Tranen die onverwacht opkomen.
Hoe kan dat?
Geen dromen gehad. Geen fantasieën. Geen groot “later wil ik…” zoals zoveel kinderen dat hebben. Ik realiseer me dat ik het simpelweg niet weet. Dat ik dat stuk in mij niet kan terugvinden.
Het raakt me.
Niet omdat er iets mis is, maar omdat het zo… stil voelt. Alsof dat kind in mij nooit de ruimte heeft gehad om te dromen. Of misschien wel niet wist hoe.
Het enige wat boven komt drijven, is een herinnering aan mijn veertiende jaar. Op school. Die vraag die iedereen kreeg: “Wat wil je worden?”
Mijn antwoord: au pair.
Zorgen voor kinderen. In een ander land. Een taal leren. Een gezin helpen. Dat wist ik toen wel. Jaren gaf ik het zelfde antwoord, au pair. Sommigen wisten niet wat dat was, hadden er nooit van gehoord, ik wel...
Dat voelde dichtbij. Zorg dragen, verbinden, iets betekenen voor een ander. Misschien was dat al wie ik was, zonder dat ik het toen zo benoemde.
Ik ben nooit au pair geworden.
Maar ik ben wel moeder geworden.
En als ik eerlijk ben… misschien zat mijn “droom” daar al in verstopt. Niet in een beroepstitel of een fantasierol, maar in het zorgen, het creëren, het er zijn voor anderen. In de kleine, echte dingen van het leven.
Terwijl ik daar zit, met tranen in mijn ogen, voel ik ook iets anders opkomen.
Mildheid.
Voor dat meisje van toen.
Misschien hoefde ik geen grote dromen te hebben. Misschien was mijn pad er één van voelen, doen, zorgen, groeien. Stap voor stap, zonder groot plan, maar wel met een groot hart.
En kijk me nu.
Ik beweeg. Ik sport. Ik leer. Ik ontdek nog steeds nieuwe dingen. Ik maak. Ik leef bewuster dan ooit. Misschien ben ik nog steeds aan het worden wie ik ben.
En misschien…
is dat wel de mooiste droom die er is. Au pair van mijn eigen leven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.