De roze handschoen
Daar lig je dan.
Roze, een beetje ongemakkelijk, haast verlegen op mijn aanrecht. Een schoonmaakhandschoen. Nooit eerder had ik je nodig gehad. Mijn handen deden altijd al het werk. Sterke handen. Handen die poetsten, schrobden, afwasten en opruimden. Handen die voelden wanneer iets echt schoon was.
Ik hield ervan. Het warme sop, het gevoel van vuil dat verdwijnt, het glimmen van een schoon aanrecht en huis, als beloning voor het werk. Mijn blote handen waren mijn gereedschap.
Maar vandaag is anders.
Mijn hand draagt nog de sporen van een operatie. Een wond die tijd nodig heeft. Tijd om te herstellen, tijd om sterker terug te komen. En dus ben jij er nu. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat het moet.
Voorzichtig schuif ik je over mijn hand. Je voelt vreemd. Alsof ik een stukje van mezelf verstop. Alsof er een laag tussen mij en het werk zit dat ik zo goed ken.
Toch begrijp ik waarom je er bent.
Jij bent geen teken van zwakte. Jij bent bescherming. Een tijdelijke bondgenoot op weg naar herstel. Terwijl ik verlang naar de dag dat mijn eigen hand weer alles kan, help jij mij vandaag om stap voor stap verder te gaan.
Want stilzitten kan ik niet.
Dus poets ik. Rustig. Niet meer zoals vroeger, maar wel met dezelfde zorg. En terwijl het huis langzaam weer glanst, besef ik dat herstel soms betekent dat je hulp accepteert. Zelfs van een felroze schoonmaakhandschoen.
En ergens moet ik erom lachen.
Na jaren zelfstandig poetsen heb ik er plotseling een nieuwe collega bij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.