"In het warme hart van mijn man"

In het warme hart van mijn man.

Daar zit ik dan. In de wachtruimte van Bergman Clinics in Amsterdam. Mijn eerste afspraak voor handergotherapie, vijf dagen na mijn operatie. Ik ben ruim op tijd. Gelukkig maar, want haasten had ik vandaag niet meer kunnen gebruiken.

De wachtruimte is groot, bijna als een gezellige grote huiskamer. Overal zithoekjes, een lange tafels met stoelen, tijdschriften en een koffiehoek met een uitstekend koffieapparaat. Ik pak een espresso. Even later nog een cappuccino. Ik blader wat in een tijdschrift, kijk naar de foto's op mijn telefoon en probeer te ontspannen.

Maar van binnen voel ik onrust.

Mijn gedachten dwalen af naar eerdere operaties, in het Gelre, naar de nazorg die er eigenlijk niet was en de gevolgen die daaruit zijn voortgekomen. Ik voel spanning. Angst misschien ook. Straks gaat het verband eraf. Hoe ziet het eruit? Kan mijn vinger straks weer buigen? Krijg ik mijn grip terug?

Terwijl ik daar zit, komt een oudere vrouw naast mij zitten. We raken aan de praat.

Ze is 94 jaar oud.

Dat had ik haar nooit gegeven. Heb een buurvrouw van 94 bijna 95.

Ze vertelt over haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Over haar man, die inmiddels overleden is. Over de vele verhuizingen tijdens haar leven. Ik luister aandachtig.

Op een gegeven moment vraag ik haar:

"Waar heeft u het liefst gewoond?"

Ze kijkt me aan en antwoordt:

"In het warme hart van mijn man."

Even valt alles stil.

Ik krijg kippenvel. Mijn ogen vullen zich met tranen. Ik slik, pak haar hand vast en zeg zacht: wat lief! 

"Dat begrijp ik volkomen."

Dan hoor ik mijn naam.

Bo komt me ophalen.

We nemen afscheid en ik wens haar succes met haar operatie.

Bo de hand Ergo therapeute blijkt een vriendelijke, toegankelijke jonge vrouw te zijn. Vanaf het eerste moment voelt het vertrouwd. Alsof we elkaar al jaren kennen. Ze verwijdert het verband, bekijkt mijn hand zorgvuldig, verzorgt wat verzorgd moet worden en maakt een brace voor mijn vinger. We praten ondertussen gezellig verder.

Als ik eerlijk ben, vind ik het jammer dat zij in Amsterdam werkt en dat er bij Bergman Clinics Arnhem geen handergotherapie aanwezig is. Maar goed, het is wat het is. Ik zal het straks met Apeldoorn moeten doen.

Dat komt ook wel goed, denk ik.

Na afloop loop ik terug de grote wachtruimte, huiskamer in.

En daar zit ze nog.

Die lieve vrouw van 94.

Ik loop direct naar haar toe en ga naast haar zitten. We praten verder. Dit keer over haar aanstaande operatie aan haar pink. Het is haar vierde operatie, vertelt ze. Nog één keer probeert ze het nu via Bergman Clinics.

"Als het nu niet lukt, laat ik het erbij."

Ik pak haar hand vast terwijl ze vertelt.

Ik vertel haar hoe blij ik ben met dokter Zwanenburg en de operatie die hij heeft uitgevoerd. Over eerdere operaties, de teleurstellingen en de amputatie vertel ik niets. Daar heeft deze vrouw niets aan. Zij heeft haar eigen verhaal en haar eigen zorgen.

Dan wordt haar naam geroepen.

Een verpleegkundige komt haar ophalen.

Voor de tweede keer nemen we afscheid.

Maar nu slaat ze haar arm om mij heen.

We omhelzen elkaar even.

Twee mensen die elkaar een uur geleden nog niet kenden.

Dan laten we elkaar weer los.

Ik wens haar sterkte en roep haar na:

"Het komt goed."

Ze draait zich nog één keer om.

"Ik ben vergeten jou van alles te vragen."

Ik zwaai met mijn hand.

"Nee hoor, dat geeft niet. Ik herken mij in uw verhalen."

Daarna pak ik mijn tas, ruim de op tafeltje gebruikte koffie kopjes op en loop naar buiten.

Zeven minuten later wandel ik over het plein richting station Bijlmer ArenA.

Mijn hand voelt nog gevoelig.

Maar mijn hart voelt warm.

Soms zijn het niet de operaties, de artsen of de behandelingen die je dag bijzonder maken.

Soms is het een onbekende vrouw van 94 jaar die je eraan herinnert wat liefde werkelijk betekent.

"In het warme hart van mijn man."

Een mooier antwoord had ze mij niet kunnen geven.

Dit is zo'n ontmoeting die mij waarschijnlijk nog lang bij zal blijven. Die ene zin van haar draagt eigenlijk een heel leven in zich. ❤️