Soms valt het mee, en soms tegen.

Een omweg door de Bijlmer

Soms valt het mee en soms valt het tegen. Deze keer was het allebei.

Voor mijn eerste handergotherapie 2 juni,  bij de Bergman Clinics wilde ik ruim op tijd vertrekken. Haasten vind ik niets. Liever een half uur te vroeg dan één minuut te laat. Dat plan begon al bij de bushalte aan de Zanderijweg te wankelen. De eerste bus verscheen niet, de volgende werd geannuleerd.

Normaal zou ik de wandeling naar station Apeldoorn maken, maar in de vroege ochtend zijn mijn darmen soms een stuk minder voorspelbaar dan mijn agenda. Onderweg is geen toilet te vinden, dus lopen was geen optie. Wachten dan maar.

Uiteindelijk stapte ik in de trein richting Utrecht. Daar volgde de volgende vertraging. De trein naar Amsterdam ArenA was overvol en er moest eerst een extra treinstel worden aangekoppeld. Dertig minuten later vertrokken we alsnog. Meer dan twee uur onderweg en ik was nog niet verder gekomen dan Utrecht Centraal.

Toen ik eindelijk aankwam op station Amsterdam Bijlmer ArenA had ik nog wat tijd over. Ik besloot een stukje de wijk in te lopen. Gewoon kijken, ontdekken, rondwandelen. Straat na straat trok aan mij voorbij. Flats, brede lanen, kleine parkjes en overal mensen onderweg naar werk, school of afspraak. De Bijlmer is een bijzondere plek. Een wijk die ooit modernistisch werd ontworpen, met veel ruimte, groen en hoogbouw. Tegenwoordig wonen er mensen uit alle windstreken van de wereld. Talen, culturen en verhalen komen er samen.

Tijdens mijn wandeling zag ik ook de minder mooie kanten. Hier en daar lag afval naast containers, tegen gevels stonden spullen die duidelijk niet waren opgehaald. Onder een bug een slapende man.  Maar tegelijkertijd zag ik ook spelende kinderen, in speeltuintjes,  mensen die elkaar groetten en bewoners die hun buurt zichtbaar eigen maakten. Het leven speelde zich overal af.

Via een omweg kwam ik uit bij het Nelson Mandelapark. Dat vond ik leuk. In Arnhem hebben we de Nelson Mandelabrug, hier een heel park vernoemd naar dezelfde man. Terwijl ik daar liep, drong ineens iets tot mij door: de tijd.

Snel pakte ik Google Maps erbij en tikte "Bergman Clinics" in.

Veertig minuten lopen.

Veertig minuten!

Mijn hart sloeg een klein stukje over. Stress. Verwarring. Hoe was ik zo ver afgedwaald? Ik keek nog eens op het scherm. Nee, het stond er echt. Ruim veertig minuten.

Direct draaide ik om en liep terug richting station. Daar begon de zoektocht naar de juiste bus. Immers lopend zou ik te laat komen. Gelukkig vond ik die snel. Ik stapte in, keek op de halteborden en zag de straatnaam verschijnen waar ik moest uitstappen.

Twee haltes verder. Oeps, twee haltes? 

Nog geen vijf minuten rijden.

Ik schoot in de lach.

Wat had ik mezelf nu weer wijs gemaakt?

Ik stapte uit, stak de weg over, liep langs de Mazda-garage en zag recht tegenover mij de Bergman Clinics liggen. Alles bij elkaar nog geen tien minuten vanaf station Amsterdam Bijlmer ArenA.

En het mooiste? Dat wist ik eigenlijk al. Ik had thuis immers keurig uitgezocht hoe ik van het station naar de kliniek moest lopen.

Maar nieuwsgierigheid won het van planning. Ik wilde eerst de wijk ontdekken. Met als gevolg dat ik gedesoriënteerd raakte, dacht dat ik te laat zou komen en mezelf weer eens tegenkwam in een oude eigenschap: mijn sterke behoefte om altijd ruim op tijd te zijn.

Achteraf kan ik er gelukkig om lachen.

De afspraak haalde ik gewoon op tijd. En naast een bezoek aan de Bergman Clinics kreeg ik er onverwacht een kleine ontdekkingstocht door de Bijlmer cadeau. Soms zijn het juist de omwegen die een reis bijzonder maken. Zelfs als ze je eerst een beetje in paniek brengen.