Vanmorgen, half acht. De deurbel gaat. Ik lig nog in bed en scrol wat door Instagram. Eigenlijk weet ik meteen wie er voor de deur staat: buurman Harrie.
In mijn veel te korte pyjamabroek, een T-shirt, ongewassen en met haar dat alle kanten op staat, snel ik naar beneden. Maar tegen de tijd dat ik de voordeur open, is Harrie alweer op de terugweg naar zijn huis. Hij heeft het tuinpad al verlaten.
"Goedemorgen, Harrie!" roep ik.
Van een afstandje zie ik zijn mond bewegen. Hij zegt van alles terug, maar ik heb mijn gehoorapparaten nog niet in. Ik zie alleen zijn lippen op en neer gaan en hoor een onverstaanbaar gebrabbel.
Ik loop naar hem toe.
"Vertel Harrie, wat kan ik voor je doen?"
"Gaan wij bloemen plukken. Hebt gij een vaas? Kom je nu? Straks komt de Albert Heijn bezorger, met mijn boodschappen en dan moet ik wel in huis zijn."
"Ja is goed," antwoord ik. "Ik ga me even wassen en aankleden. Hoe laat komt de Appie dan?"
Harrie kijkt me even aan. "Nee," zegt hij met een glimlach, "Albert Heijn komt de boodschappen brengen. Tussen half elf en twaalf."
Ik moet lachen om ons Appie misverstand.
"Oké Harrie, dan hebben we nog wel even de tijd." Ik kom zo.
En zo begon mijn dag. Nog geen koffie op, zonder gehoorapparaten, in mijn pyjama op straat, pratend met mijn buurman over bloemen plukken uit zijn tuin, en een bezorger van Albert Heijn.
Het zijn van die kleine momenten waar je normaal gesproken zo aan voorbijgaat. Maar juist daarin zit de charme van goed buurschap. Je hoeft je niet mooier voor te doen dan je bent. Je belt aan, je roept elkaar, je maakt een praatje en voor je het weet sta je samen bloemen te plukken. Bakken aarde om te spitten, tonnen met potgrond leeg te scheppen en kijk je in de ogen van een dankbare buurman.
Soms begint een mooie zomerdag gewoon met een deurbel om half 8.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.